New Site Migration

The old blog is now migrated to wordpress.com as a  casual weblog. 😎 –NEAT!
The old posts may seem a little bit unorganized since the last website was using the self-hosted version of WordPress with many plugins to support different languages and blah blah! 😀  Why am I keeping such content cram? Just in case I’m gonna miss my old posts about Assembly x86 code and the whole NOOB-ish content I wrote back then. (As well as some of my students in my university workshops when I was their Teaching Assistant!).

So I hope you accept my apology. 🙂 Thank you. And now that I’m a free human being from all those WordPress self-hosted stuff, I’m gonna focus only on posting Android-Dev related content. So whenever there’s something to say about the beautiful and colorful world of Android Development, I’ll post it here with NO hesitation!

It’s gonna be fun, guys. So please don’t hesitate to share your opinions with me. 👍

Advertisements

نگاهی دقیق تر به فایل سیستم در سیستم عامل اندروید

هیچ تعریف ثابتی برای فایل سیستم “Android” وجود ندارد و  این تعریف بین بین دستگاه های مختلف، متفاوت است. هر فایل سیستمی که هسته سیستم عامل (کرنل) می تواند درایورش را بارگذاری کند، در اندروید قابل استفاده است، در ادامه با انواع فایل سیستم هایی که در اندروید استفاده شده اند، به همرا جزییات دقیقی از آنها آشنا میشویم.

اندروید از چه فایل سیستمی استفاده میکند؟

روی هم رفته، با در نظر گرفتن دستگاه های اندروید رایج، فایل سیستم ext4 رایج ترین فایل سیستم در دستگاه های مدرن است. دستگاه های قدیمی تر ممکن است از فرمت های *ext قدیمی تر مانند ext2، و یا فایل سیستم های دیگر نیزاستفاده کنند. از آنجا که همه چیز در اندروید بر پایه لینوکس ساخته شده، فایل سیستم ext4 انتخاب بسیار معقولی است که با پشتیبانی پایدار از هسته لینوکس و سابقه خوب ساخته شده است. در ادامه می توانید در مورد اینکه چرا این تصمیم گرفته شده را در مقاله آرس تکنیکا (Ars Technica) در زمینه انتخاب ext4 توسط گوگل بخوانید.

 

برخی از دستگاه ها ی Android نیز از (Flash-Friendly File System (f2fs که توسط سامسونگ ارایه شده، استفاده میکنند. قابل ذکر است، تعدادی از دستگاه های موتورولا، و همچنین نکسوس 9 از f2fs استفاده میکنند. هدف از f2fs ایجاد یک فایل سیستم است که به طور خاص با نیازهای رسانه های ذخیره سازی مبتنی بر فلش سازگار است؛ و در تلاش برای به حداکثر رساندن عملکرد در دستگاه های مبتنی بر تراشه های NAND که از آن برای رسانه ذخیره سازی اصلی خود استفاده میکنند، طراحی شده است.

 

با این حال، با توجه به اشاره ای که بالا شد، این به این معنا نیست که این ها تنها فایل سیستم هایی هستند که Android قادر به اجرای آنهاست. با توجه به متن باز بودن هسته Android و آزادی تمام کاربران در تغییر آن، اظافه کردن درایور های مختلف برای پشتیبانی از فایل سیستم های دیگر کاملا آزاد است. برای مثال، Android x86 از نصب شدن روی فایل سیستم های NTFS و FAT32 بطور پیش فرض پشتیبانی میکند.

 

سلسله مراتب فایل ها در اندروید

یک جستجوی ساده در اینترنت در مورد سلسله مراتب فایل سیستم Android اطلاعات زیادی نمیدهد. البته برای کاربران ویندوز، این موضوع دنیای دیگری دارد. برای کاربران لینوکس، این موضوع یک تنوع از سلسله مراتب فایل در سیر تکاملی لینوکس است. در لینوکس / اندروید/ یونیکس (برای سادگی، فقط به اسم لینوکس اشاره میکنم)، سلسله مراتب فایل مانند یک درخت است، که اولین و بالا ترین شاخ درخت “/” – ریشه (root) نام دارد. فایل ها و دایرکتوری ها، در زیر شاخه های “/” قرار گرفته اند. سلسله مراتب فایل لینوکس، بر خلاف ویندوز فاقد مفهوم درایور هاست. در عوض، فایل سیستم ها در یک دایرکتوری بالا آمده (mount شده) برای ایجاد یک درخت یکپارچه است. برای فیل سیستم های مبتنی بررسانه، فایل سیستم نشان دهنده یک پارتیشن برای آن رسانه است. تفاوتی نمی کند که فایل سیستم بر روی دستگاه محلی بطور فیزیکی وجود دارد، یا در یک دستگاه از راه دور (remote) قرار گرفته است. همه چیز در قالب یک سلسله مراتب فایل واحد نمایش داده می شود؛ که با ریشه (root) شروع میشود.

 

کلمه (path) یا مسیر، به مسیر یک فایل یا دایرکتوری اشاره میکند. مسیر کامل (absolute path) به هر فایل یا دایرکتوری، همیشه با “/” (root) آغاز می شود. به عنوان مثال، ممکن است نرم افزار های مدیریت فیل شما، مسیر به حافظه فلش داخلی را به عنوان “mnt/sdcard/” نشان دهند، و یا  اگر دستگاه اندروید شما شامل کارت SD خارجی است، آن را به عنوان “/mnt/extSdCard/” نمایش دهد. ممکن است نام فایلی که در زیر دایرکتوری ریشه به عنوان نام حافظه های داخلی یا خارجی بالا آمده (mount شده) با توجه به سازنده های متفاوت دستگاه ها و توزیع های مختلف (distributions) اندروید، متفاوت باشد؛ اما مفهوم آنها یکسان باقی می ماند. به عنوان مثال، سیانوژن (یکی از ویرایش های معروف اندروید برای کاربران حرفه ای) مانت فلش درایو خارجی به عنوان “/mnt/sdcard/” نمایش میدهد، و حافظه فلش داخلی را به عنوان “/mnt/emmc/” نمایش میدهد. نکته مهم که باید به خاطر داشته باشید این است که هر یک از این دایرکتوری ها نشان دهنده یک نقطه بالا آمدن (mount point) برای یک فایل سیستم است؛ Mount point یک دایرکتوری در فایل سیستم است که در آن اطلاعات اضافی منطقی از یک محل ذخیره سازی در خارج از درایو ریشه سیستم عامل و پارتیشن های متصل به آن، وجود دارد. به عنوان یک کاربر معمولی، یک فایل آندروید فقط نمایش دهنده فایل سیستمی است که شما به آن دسترسی دارید. این فایل سیستم  ها تنها بخشی از کل سلسله مراتب فایل در اندروید میباشند.

 

برای دیدن سلسله مراتب کامل فایل در آندروید، شما نیاز به دسترسی روت (root access) دارید. در این مورد، “root” به یک حساب کاربری ویژه که دسترسی مدیریتی کامل بر سیستم دارد، اشاره میکند. وقتی که شما یک دستگاه آندروید را اصطلاحا روت کنید، شما در واقع به حساب کاربری root دسترسی پیدا کرده اید. یک دلیل مهم برای نداشتن دسترسی root به طور خودکار وجود دارد – یک اشتباه کوچک می تواند یک دردسر بزرگ ایجاد کند. با این حال، برای کسانی که درزمینه دستورات لینوکس و مدیریت سیستم عامل لینوکس تجربه دارند، دسترسی root راهی را به زیرساخت های اندروید برایشان باز می کند.

 

سیستم فایل در Android

همانطور که در قسمت مربوط به مقایسه هسته اندروید و هسته لینوکس گفته شد، آندروید از هسته لینوکس استفاده می کند. تمامی عملیات مربوط به فایل و دایرکتوری (پرونده ها و پوشه ها) اجرا شده توسط برنامه ها از یک لایه انتزاعی کرنل به نام سیستم فایل مجازی (VFS) می گذرد. تمامی فایل سیستم ها، که تعداد آنها بسیار زیاد است، به نوعی پیاده سازی VFS هستند. هر فایل سیستم دارای یک کرنل ماژول جداگانه است که عملیات VFS پشتیبانی شده توسط آن را ثبت میکند. با جداسازی اجرا از مفاهیم انتزاعی، اضافه کردن یک فایل سیستم جدید تنها نوشتن یک کرنل ماژول دیگر خواهد بود. این ماژول ها یا بخشی از کرنل هستند و یا به صورت پویا به هنگام نیاز بارگذاری می شوند. هسته آندروید دارای زیر مجموعه ای از مجموعه گسترده فایل سیستم ها، از فایل سیستم ژورنال (JFS) برای AIX (نسخه آی بی ام یونیکس) گرفته تا فایل سیستم آمیگا، می باشد.  جزئیات عملیات انجام شده از دید کاربر پنهان است، زیرا کرنل تمامی کارها را در هنگام بارگذاری یک فایل سیستم به عهده می گیرد.

 

فایل پیکربندی هسته تعیین کننده ی این است که چه ماژول هایی از فایل سیستم، کامپایل شده، و اینکه آیا آنها را در داخل هسته ساخته شده اند، و یا به صورت پویا (dynamic) بارگذاری شده اند. در نتیجه، هسته آندروید فقط شامل ماژول هایی از سیستم فایل است که مربوط به فعالیت خود می باشد. در واقع، به طور معمول هیچ توزیع لینوکسی که هر ماژول از File System را کامپایل کند، وجود ندارد. همینطور برخی از سیستم های فایل هستند که به معماری سخت افزاری وابسته نیستند. در حالی که سیستم فایل های پشتیبانی شده در دستگاه های مختلف آندروید متفاوت هستند، File System های مربوط به حافظه های فلش که رایج هستند، به شرح زیر است:

 

exFAT – به معنای جدول تخصیص فایل، سیستم فایل اختصاصی مایکروسافت برای حافظه های فلش است. با توجه به الزامات صدور مجوز، این فایل سیستم بخشی از کرنل استاندارد لینوکس نیست. با این حال، برخی از تولید کننده ها پشتیبانی اندرویدی این فایل سیستم را نیز عرضه می کنند.

F2FS – سامسونگ Flash-Friendly File System را به عنوان یک پروژه متن باز برای لینوکس در سال 2012 معرفی کرد.

JFFS2 – نسخه دوم فایل سیستم Journal Flash که از نسخه Ice Cream Sandwich به بعد فایل سیستم فلش پیش فرض برای کرنلهای AOSP (پروژه متن باز اندروید) است. JFFS2 جایگزینی برای JFFS اصلی است.

YAFFS2 – فایل سیستم Yet Another Flash File System نسخه 2، فایل سیستم پیش فرض فلش برای توزیع های AOSP که نسخه اصلی توزیع پروژه اندروید توسط گوگل است (َAndroid Open Source Project)، برای نسخه هایی با کرنل لینوکس 2.6.32 بود. YAFFS2 در نسخه های جدیدترتوسط کرنل پشتیبانی نمی شود و درsource tree برای آخرین نسخه های کرنل اندروید وجود ندارد. (source tree کرنل اندروید در سایت kernel.org قابل مشاهده است) با این حال، بعضی از سازندگان دستگاه تلفن همراه اندروید خاص، ممکن است به حمایت از YAFFS2 ادامه دهند.

علاوه بر فایل سیستم حافظه فلش، دستگاه های آندروید معمولا از فایل سیستم های مبتنی بر رسانه که در زیر مشاهده میکنید، پشتیبانی می کند:

 

EXT2 / EXT3 / EXT4 – این فایل سیستم ها سیستم فایل استاندارد لینوکس هستند و EXT4 نسخه کنونی است. از سال 2010، EXT4 اغلب به جای YAFFS2 یا JFFS2 به عنوان فایل سیستم برای حافظه فلش داخلی در دستگاه های آندروید استفاده می شود.

MSDOS – درایور MSDOS از فایل سیستم های FAT12، FAT16 و FAT32 پشتیبانی می کند.

VFAT – VFAT در واقع یک سیستم فایل نیست، بلکه در ادامه سیستم های FAT12، FAT16، FAT32 ایجاد گردیده و از این دسته می باشد. بنابراین، ماژول کرنل VFAT همواره در کنار ماژول MSDOS دیده می شود.  کارت های SD خارجی معمولا با استفاده از VFAT فرمت می شوند.

فایل سیستم های فوق فایل سیستم های مبتنی بر رسانه هستند.  VFS همچنین از شبه فایل سیستم ها نیز، که مبتنی رسانه نیستند، پشتیبانی می کند.  کرنل لینوکس از تعدادی از شبه فایل سیستم ها پشتیبانی می کند، که از آن میان دسته ای که در دستگاه های آندرویدی مهم هستند عبارتند از:

 

cgroup – در cgroup (گروه کنترل) یک شبه فایل سیستم برای دسترسی و تعریف پارامتر ها ی مختلف مریوط به کرنل ایجاد می کند. در حالی که cgroup یک شبه فایل سیستم است، تعدادی گروه مختلف کنترل فرآیند (control group) وجود دارد. اگر دستگاه Adroid شما از گروه کنترل فرآیند پشتیبانی میکند، شما یک لیست از این گروه ها را در فایل “proc/cgroups/” خواهید یافت. آندروید از cgroups برای حساب های کاربری (َacct) و کنترل سی پی یو (cpuctl) استفاده می کند.

rootfs – این فایل سیستم به عنوان mount pint برای فایل سیستم root (“/”) کار میکند. یعنی اطلاعات مربوط به بالا آمدن شاخه روت مثل اطلاعات منطقی از محل ذخیره سازی روت را نگه داری میکند.

procfs – فایل سیستم procfs به طور معمول در دایرکتوری proc/ نصب شده است، و نشان دهنده تعدادی از ساختمان داده های مربوط به کرنل است. عملیات روی این فایل ها با استفاده از داده های جاری در کرنل انجام میگیرد. دایرکتوری های عددی نشان دهنده ی شناسه ی عملیات ها یا process ID ها (در واقع، شناسه ی پردازش مربوط به thread group leader) برای هر task در حال اجرا هستند. فایل proc/filesystems/ یک لیست از فایل سیستم هایی که تعریف شده اند نشان میدهد. فایل سیستم هایی که در دنبال اسم خود عبارت NODEV را دارا هستند، شبه فایل سیستم (Pseudo File System) هستند، و به هیچ دستگاهی مربوط نمی شوند. دایرکتوری /proc/sys/  شامل پارامترهای کرنلی میباشد، که برخی از آنها قابل تنظیم اند.

sysfs یک مدل سیستمی مربوط به دستگاه است که معمولا ساختاری شی گرا دارد که نشان دهنده دستگاه هایی است که توسط هسته از طریق فایل sysfs شناسایی شده اند، و به طور معمول در دایرکتوری sys/  بالا آمده (mount) است. هنگامی که هسته، یک دستگاه جدید را کشف میکند، یک شی در دایرکتوری /sys/devices/ میسازد. کرنل با استفاده از یک سوکت شبکه برای برقراری ارتباط با udevd daemon برای اطلاعات دستگاه جدید استفاده میکند، و یک ور.دی در دایرکتوری /dev/ میسازد.

udev یک درگاه مدیریت کننده عمومی دستگاه ها برای کرنل است. و به عنوان یک daemon در لینوکس اجرا می شود و از طریق سوکت netlink به uevent هایی که از طرف هسته فرستاده شده، گوش فرا میدهد؛ و هنگام اضافه و یا حذف یک دستگاه جدید، با خبر میشود.

دایرکتوری /sys/fs/ شامل ساختارهای شی گرا برای فایل سیستم های مبتنی بر رسانه است. دایرکتوری /sys/module/ شامل اشیایی برای هر ماژول لود شده ی کرنل است.

tmpfs – فایل سیستم tmpfs اغلب در دایرکتوری dev/ بالا آمده (mount) است. از آنجا که یک شبه فایل سیستم است، هر گونه اطلاعات در دایرکتوری dev/ در زمانی که دستگاه reboot می شود، از بین میرود.

در حالی که به نظر می رسد فایل سیستم های بسیاری وجود دارند، اینها فقط جزء کوچکی اند. برای کسانی که دسترسی root ندارند، این فایل سیستم ها و دایرکتوری ها از نظرشان پنهان است؛ از آنجایی که اجازه دسترسی به آنها را ندارند. اکثر گوشی های رایج اندروید یک گزینه “USB debugging” در منوی مربوط به تنظیمات توسعه دهندگان در قسمت تنظیمات دستگاه قرار میدهند. هنگامی که این گزینه فعال باشد؛ گوشی اجازه اتصال به دستگاه از روی یک کامپیوتر را با استفاده از Android Debugging Bridge یا ADB را میدهد. اما در حالی که همان سطح اختیارات کاربر معمولی را فراهم می کند، اجازه دسترسی به بسیاری از دایرکتوری ها و بسیاری از دستورات رایج لینوکس را میدهد. این گزینه معمولا در اکثر دستگاه های اندروید یافت میشود، و برای مقاصد برنامه نویسی و تست نرم افزار روی دستگاه فیزیکی استفاده میشود. شما همچنین می توانید از برنامه های شبیه ساز ترمینال استفاده کنید که روی خود دستگاه، به شما دسترسی console  را بطور شبیه سازی شده میدهند.

 

سلسله مراتب فایل در اندروید

همانطور که در بالا ذکر شد، سلسله مراتب فایل آندروید یک نسخه اصلاح شده از سلسله مراتب فایل در لینوکس است. در ساختار سلسله مراتب فایل در نسخه های مختلف لینوکس و نسخه های ارائه شده توسط سازندگان مختلف تقاوتهای جزئی وجود دارد.  تأکید می شود که این تفاوتها بسیار اندک می باشد. موارد زیر خلاصه ای است از سطوح بالای ساختار دایرکتوری مدل AOSP نسخه Jelly Bean.

 

acct – این دایرکتوری mount point برای control group مربوط به acct را فراهم می کند که برای حساب های کاربری مورد استفاده قرار میگیرد.

mount point – cache برای پارتیشن dev/block/mtdblock2/ است. (نام پارتیشن ممکن است در دستگاه های مختلف مربوط به سازنده های مختلف، متفاوت باشد). اندازه کش محدود به اندازه این پارتیشن می باشد.

د – یک پیوند نمادین به sys/kernel/debug/.

mount point – data برای dev/block/mtdblock1/.

default.prop – این فایل به طور پیش فرض ویژگی های مختلفی را تعریف میکند.

mount point -dev برای یک فایل سیستم  tmpfs تعریف می کند، که تعریف کننده ی دستگاه های موجود برای برنامه های کاربردی است. دایرکتوری dev/cpuctl/ برای گروه کنترل cpuctl یک mount point است. (با استفاده از شبه فایل سیستم  cgroup) .

etc – یک پیوند نمادین به system/etc/.

init – یک برنامه باینری که فایل init.rc را پردازش میکند. فایل init.rc فایل های دیگر init.*.rc را وارد میکند. در هنگام بوت شدن Android، کرنل برنامه init را اجرا میکند، و در پایان اجرای init، فرایند بوت اتفاق می افتد. خواندن فایل init.rc از آنجایی که همه ی اطلاعات پیکربندی برای دستگاه اندروید را شامل میشود، مهم است. از آنجا که اندروید از etc/systemctl.conf/ پشتیبانی نمی کند، به روز رسانی پارامترهای /proc/sys/kernel بخشی از وظیفه ی فایل init.rc می باشد. مگر اینکه شما یک درک خیلی خوب از فعالیت های داخلی هسته لینوکس دارید، شما نباید این پارامترها را تغییر دهید. همینطور این موضوع را باید در مورد پارامتر های موجود در dev/cpuctl/ نیز، رعایت کنید.

mnt – علاوه بر mount های حافظه های داخلی و خارجی و کارت های SD، این دایرکتوری به عنوان یک mount pont برای دیگر فایل سیستم ها عمل می کند. در دایرکتوری mnt/asec/ یک mount point برای یک فایل سیستم tmpfs است، و این، بخشی از امنیت اندروید است. دایرکتوری mnt/obb/ یک mount point برای فایل سیستم tmpfs است؛ و فایل های توسعه برنامه های کاربردی که حجمشان بیش از 50MB است را ذخیره میکند. دایرکتوری mnt/secure/ جزء دیگری از بخش امنیت آندروید است. همچنین شما می توانید mount point هایی مربوط یه یک، یا تعدادی دستگاه USB را ببینید.

mount point – proc برای فایل سیستم procfs را فراهم می کند که دسترسی به ساختمان داده های هسته دارد. برنامه ها، مانند ps، lsof و vmstat، استفاده از proc/ به عنوان منبع برای اطلاعات خود استفاده میکنند.

root – دایرکتوری home برای حساب کاربری root.

sbin – در حالی که بسیار کوچکتر از دایرکتوری sbin/ در یک توزیع لینوکس استاندارد است، اما شامل فایل های باینری برای تعدادی از daemon های مهم است.

sdcard – یک پیوند نمادین به mnt/sdcard/.

sys – یک mount point برای شبه فایل سیستم sysfs است، که بازتابی (reflection) از ساختار شی گرای دستگاه برای کرنل است. اطلاعات بسیار زیادی در این شاخه وجود دارد، اما نیاز به درک درستی از مدل دستگاه برای کرنل، دارد. به طور خلاصه، دایرکتوری ها نشان دهنده اشیاء هسته، و فایل ها صفاتی برای آن اشیاء می باشند.

system – این پوشه نقطه بارگذاری ()dev/block/mtdblock است. در این دایرکتوری دایرکتوری های دیگری است که به طور معمول تحت پوشه root در لینوکس استاندارد دیده می شود. این دایرکتوری شامل bin، etc، lib، usr، و xbin می باشد.

ueventd.goldfish.rc ueventd.rc – این فایل ها قوانین پیکربندی برای دایرکتوری dev/ را تعریف میکند.

vendor – یک پیوند نمادین به system/vendor/.

 

حال با توجه به اینکه در مورد جزییات فایل سیستم اندروید و اجزای آن اطلاعات بیشتری داریم، میبینیم که کرنل اندروید شباهت بسیار زیادی نسبت به دیگر توزیع های لینوکس دارد، پس اگر درک بالایی از طرز کار کرنل لینوکس استاندارد دارید، میتوانید با کمی تغییرات، کرنل سیستم عامل دستگاه اندروید خود را در زمینه دستکاری فایل سیستم ها تغییر دهید، برای مثال میتوانید با در اختتیار داشتن سورس کد درایور فایل سیستم خاص مد نظر شما، آن را برای اندروید کامپایل کنید و روی کرنل نصب کنید و پشتیبانی از آن فایل سیستم خاص را روی دستگاه خود ایجاد کنید.

 

البته در نظر داشته باشید که تمام اینها مستلزم داشتن دسترسی root روی دستگاه اندروید مورد نظر شماست.

 

با تشکر از دکتر مهدی باطنی برای ارایه توضیحات و اطلاعات بسیار عالی در زمینه فایل سیستم ها و اصول ذخیره و بازیابی اطلاعات.

ده نکته مدیریتی برای ایمیل مارکتینگ موفق

با توجه به امار های شرکت KissMetrics, شرکتی در ضمینه اطلاعات مشتری و آمار گیری های وب, “تعداد کاربران رایانامه حدود 3 برابرمجموع تعداد کاربران فیسبوک و توییتر است” در واقع 2.9 میلیارد نفر
از رایانامه استفاده میکنند, به این ترتیب ایمیل مارکتینگ فقط یک موضوع مهم نیست بلکه یک تاک تیک کلیدی است که باید شامل برنامه بازاریابی هر سازمان شود. هنگامی که حفظ مشتری و کسب مشتری باهم در نظر گرفته میشوند,ایمیل میتواند ابزاری کارآمد باشد, در این مقاله 11 نکته مهم و قابل پیاده سازی در زمینه ایمیل مارکتینگ را پوشش میدهیم.

  1. ارسال پیام مناسب به افراد مناسب در زمان مناسب.

هر ایمیل نمیتواند برای تمام مخاطبین  موجود در پایگاه داده ی شما مناسب باشد, پایگاه داده خود را به گروه ها و رده های مختلف تقسیم کنید, سپس برای هر گروه ایمیل های خاص همان گروه را طراحی کنید, همچنین با ارسال ایمیل در روز ها و زمان های متفاوت مخاطبین خود را بسنجید و مشخص کنید که کدام حالت برای شرکت شما بهتر است, بهترین زمان های ارسال با توجه به مشتریان و صنعت شما متفاوت است.

  1. اهداف خود را بدانید.

هدف ایمیل یا تبلیغ خود را بدانید و مشخص کنید که خاص و قابل اندازه گیری است. و برای هر هدفی که در نطر دارید دعوت به عمل (CTA) خود را با آن تراز کنید.

  1. از ارزش محتوای ایمیل خود اطمینان حاصل کنید.

همیشه پاسخ سوال “برای من چه سودی دارد؟” را از خود بپرسید. درواقع سوالی که شما از خود میپرسید این است: “مخاطبین من با دریافت این ایمیل چه منفعتی میبرند؟” شما باید از این موضوع اطمینان حاصل کنید که ایمیل شما میتواند به شما کمک کند که به هدف خود برسید و اینکه محتوا برای دریافت کننده با ارزش باشد, سوال “برای من چه سودی دارد؟” باید بلند و واضح باشد.

  1. ایمیل شما شامل تماس به عمل باشد

اطمینان حاصل کنید که ایمیل شما یک دعوت به عمل واضح و متقاعد کننده باشد, کاری که از مخاطب میخواهید برای شما انجام دهد را برایش ساده کنید, مانند ثبت نام برای نسخه آزمایشی رایگان, یا پر کردن یک فرم برای دریافت یک راهنمای جامع یا تماس با شماره ای خاص.

  1. داشتن یک موضوع ایمیل فوتی و فوری

بیشتر مردم با نگاه کردن به موضوع ایمیل تصمیم به باز کردن یا بازنکردن آن میگیرند, به این دلیل که موضوع ایمیل اولین چیزی است که مردم میبینند, اهمیت کاملا آشکاری دارد, از کوتاه و فوری بودن موضوع ایمیل اطمینان حاصل کنید و آن را کوتاه و زیبا نگه دارید, (کمتر از 50 کاراکتر). یک موضوع ارزش ایمیل شما را به گیرنده عرضه میکند و یک حس کنجکاوی، ضرورت یا هیجان را در او ایجاد میکند.

  1. اجتناب از کلماتی که توسط هرزنامه یاب ها اسپم شناسایی شده.

از به کار بردن کلماتی که احتمال میدهید توسط فیلتر های اسپم یاب شناسایی شوند اجتناب کنید. همچنین از علامت تعجب و خط های موضوعی که تمام حروف ذر آن بزرگ هستند استفاده نکنید, این نکات باعث میشود تا پیام شما مورد توجه گیرنده قرار بگیرد.

  1. دکمه های اشتراک گذاری را در ایمیل خود قرار دهید.

اگر شما به مخاطبین خود توانایی به اشتراک گذاشتن پیام خود را در رسانه های اجتماعی ندهید, فرصت های با ارزشی را برای کسب و کار جدید از دست میدهید, شما ممکن است پیشنهاد فریبنده ای داشته باشید که احتملا یکی از دریافت کنندگان پیام شما فکر میکند آن پیشنهاد میتواد برای خیلی دوستانش با ارزش و عالی باشد, برای مثال یکی از دربافت کننده ها پیام شما را در یک شبکه اجتماعی به اشتراک میگذارد و سپس دوست او آن را میبیند و دوباره با دوستان خودش به اشتراک میگذارد, شما باید این نکته را در نظر بگیرید که با استفاده از دکمه های به اشتراک گذاری شما به پیام خود پتانسیل دیده شدن توسط هزاران نفر در جهانرا که بطور عادی با آن ها در ارتباط نیستید را میدهید. استفاده از یک CRM خوب به شما اجازه می دهد تا به راحتی این دکمه ها را به قالب ایمیل خود اضافه کنید.

  1. اطمینان حاصل کنید که ایمیل شما چشم نواز است.

این بسیار مهم است که ایمیل شما شما ظریفانه فرمت شده باشد و  چشم گیر باشد.این شامل استفاده از bullet-point ها در صورت لزوم است و یا ترکیب تصاویر و شکستن متن ها و پاراگراف ها به خطوط کوتاه تر است.اگر ایمیل شما به نظرخسته کننده  می رسد مخاطبین شما به احتمال زیاد آن را به سرعت حذف میکنند.

  1. مطمئن شوید که ایمیل شما با تلفن های همراه سازگار است.

آگاه باشد که ایمیل شما در گوشی های هوشمند و تبلت ها چگونه نمایش داده میشود و آن را برای این دستگاه ها بهینه کنید.برای ایجاد یک ایمیل سازگار با تلفن همراه باید این نکته ها را در نظر بگیریم که از یک قالب ستونی استفاده کنیم، داشتن یک دعوت به عمل در متن امری بسیار مهم است، استفاده از متن بزرگتر و تا حد امکان مختصر تر در متن پیام و هم موضوع پیام اهمیت زیادی دارد.

  1. پیگیری و تجزیه و تحلیل نتایج.

توجه به معیارهایی مانند آمار باز شدن ایمیل ها و لینک های کلیک شده میتواند به درک اینکه ایمیل شما چه میزان موفق بوده کمک کند.با یک CRM قوی، شما می توانید گزارش های ایمیل ها ی خود را به همراه  داده های کلیدی بررسی کنید.

اگر ایمیل خود را به گروه خاصی فرستاده اید, بررسی کنید که توسط چه کسی لینک های شما کلیک و باز شده (یا چه کسی چندین با لینک ها را باز کرده). این می تواند نشان دهنده این باشد که این افراد به طور ویژه به پیام شما و محتوای آن علاقه مند اند و ممکن است منتهی به تماس با افرادی شود که شما بدون شک میخواهید با آنها همکاری کنید.همچنین استفاده از URL ساز گوگل برای وارد کردن لینک های قابل پیگیری و آمارگیری در ایمیل شما خود را در نظر بگیرید، بنابراین شما می توانید کلیک ها را با سرویس Google Analytics بررسی کنید.

با تشکر از دوست قدیمی هادی بصراوی برای آموزش نکات مدیریتی.

نصب JDK 1.7 روی Ubuntu

برای نصب JDK روی ubuntu ابتدا باید فایل های Binary رو از سایت اوراکل دریافت کنید:

من اینجا از Ubuntu 14.04 64-bit استفاده
کردم

اگر که شما در حال حاضر فایل زپیپ مربوطه رو دانلود کردید, مراحل زیر رو دنبال کنید

دستور زیر رو برای unzip کردن فایل و آماده سازی نصب اجرا کنید:

tar -xvf ~/مسیر فایل دانلود شده
sudo mkdir -p /usr/lib/jvm/jdk1.7.0
sudo mv jdk1.7.0_03/* /usr/lib/jvm/jdk1.7.0/

دستور های زیر رو برای مرحله نصب اجرا کنید:

sudo update-alternatives --install "/usr/bin/java" "java" "/usr/lib/jvm/jdk1.7.0/bin/java" 1
sudo update-alternatives --install "/usr/bin/javac" "javac" "/usr/lib/jvm/jdk1.7.0/bin/javac" 1
sudo update-alternatives --install "/usr/bin/javaws" "javaws" "/usr/lib/jvm/jdk1.7.0/bin/javaws" 1

بعد از کامل شدن نصب ,environment variable هارو همانطور که در پایین گفته شده set کنید:

مسیر سیستم Path file /etc/profile رو مانند دستور زیر باز کنید و تغییر دهید:

sudo gedit /etc/profile

مقادیر زیر رو در آخر فایل اضافه کنید:

JAVA_HOME=/usr/lib/jvm/jdk1.7.0
PATH=$PATH:$HOME/bin:$JAVA_HOME/bin
export JAVA_HOME
export JRE_HOME
export PATH